20.11 – 20.12
Wernisaż 20.11.2025 о 19:00
Czy to prehistoria, czy przyszłość po nieznanej katastrofie?
To pytanie przenika prace Any Vostruchovaite, stworzone w 2022 roku, w których pamięć i przeczucie, cisza i niepokój splatają się w pejzaż niemożliwy do określenia ani w czasie, ani w przestrzeni. W tych krajobrazach jakby zachował się oddech wydarzenia, o którym nikt już nie mówi głośno — jedynie ziemia pamięta jego rytm.
Vostruchovaitė bada stan „po” — moment, gdy materia wciąż zachowuje ciepło ludzkiego dotyku, ale zaczyna mówić własnym głosem. Jej wizualny język łączy malarską wrażliwość z cyfrową estetyką — jakby sama natura stała się ekranem, który przechowuje i odtwarza pamięć. W tych pracach organiczne i sztuczne współistnieją w kruchej równowadze, badając płynność tożsamości oraz głębokie związki między człowiekiem a ziemią.
Pejzaże artystki przypominają warstwy ziemi, które skrywają ślady świata, jaki właśnie zniknął. Ich cisza jest pełna pamięci i napięcia oczekiwania — tego, które nastaje po głośnym dźwięku. To, co pozostało po człowieku, nie jest ruiną — to próba materii ponownie odnaleźć sens, zrodzić inne życie z fragmentów. Statyczne przestrzenie Vostruchovaitė, opustoszałe place zabaw, w których czas się zatrzymał, niosą w sobie poczucie apokaliptycznej beznadziei, ale jednocześnie — cichego pojednania z wszechświatem, który nauczył się żyć po stracie.
Ana Vostruchovaitė — urodzona w Wilnie, artystka sztuk wizualnych. W 2019 roku z wyróżnieniem obroniła dyplom na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Mieszka i pracuje w Warszawie.
W swojej praktyce artystycznej artystka sięga po tematy wyrastające z własnego pochodzenia, doświadczeń i obserwacji. Interesuje ją współzależność człowieka i natury — subtelne relacje, podobieństwa i wzajemne wpływy między nimi. Jednym z kluczowych kierunków jej refleksji jest wpływ cyfryzacji — procesu, który zmienia sposób naszego postrzegania, emocjonalne rytmy i system wartości.
